Achter de gevel: wonen boven een winkel vol modeltreinen

JanKees en Bastienne nemen na 70 jaar afscheid van hun familiehuis

Achter sommige huizen op Funda schuilt een mooi verhaal. Of het nu gaat om een bijzondere geschiedenis of persoonlijke herinneringen van bewoners, in deze serie brengen we ze voor het voetlicht. Deze keer bezoeken we het Winkeltje in Dordrecht, waar JanKees en Bastienne opgroeiden boven de modeltreinenwinkel van hun vader. Na bijna zeventig jaar in de familie staat het bijzondere huis nu te koop.

Wie in Dordrecht het Winkeltje zegt, heeft volgens Bastienne vaak geen adres meer nodig. ‘Als mensen vroeger niet wisten waar we woonden, zeiden we: mijn vader heeft die winkel met modeltreinen. Dan wist iedereen het.’ Hun ouders kochten het pand op nummer 20 in 1958 en gingen er na de verbouwing in 1960 wonen. Toen had er zo’n dertig jaar een kruidenierswinkel in gezeten en daarvoor zou er zelfs een kroeg hebben gezeten. Eén ding bleef al die jaren hetzelfde: de naam het Winkeltje.

Genomineerd

Geef jij Funda vijf sterren?

Breng je stem uit op Funda als 'Website van het jaar' in de categorie Huisvesting.

Stem nu

Opgroeien boven de winkel

Hun vader startte een ander avontuur in het Winkeltje. Hij begon er met het repareren van modeltreinen en breidde de zaak later uit met de verkoop ervan. Voor JanKees en Bastienne was de winkel beneden simpelweg onderdeel van thuis. ‘Als we naar huis gingen, liepen we via de winkel naar binnen’, vertelt JanKees. ‘We hoefden nooit een sleutel mee te nemen.’ En vriendjes kwamen maar wat graag langs. ‘Iedereen wilde bij ons spelen. Een winkel vol modeltreinen was natuurlijk geweldig.’

Het huis met de schelp

Toen het naastgelegen nummer 22 te koop kwam, zagen de ouders van JanKees en Bastienne mogelijkheden. Het was een klushuis waar nog veel aan moest gebeuren. Ze kochten het en verbonden beide huizen met elkaar voor meer woonruimte. Sindsdien vormen nummer 20 en 22 samen één huis, dat nu geregistreerd staat als nummer 22.

‘Als je goed je best doet, kun je binnen nog zien dat het ooit twee huizen waren’, vertelt Bastienne. ‘Maar ze lopen heel vloeiend in elkaar over. Op foto’s is dat lastig te ontdekken. Als je er staat, valt alles op zijn plek.’ Het tweede huis stond in de buurt bekend als ‘het huis met de schelp’. Boven een groot raam in de gevel zit een opvallende halfronde schelp. ‘Die is vrij uniek voor Dordrecht en zelfs voor Nederland.’

Volgens het verhaal dat de familie kent, gaat het om een Sint-Jakobsschelp: een bekend symbool van pelgrims op weg naar Santiago de Compostela. ‘Het verhaal gaat dat de schelp vroeger als een soort wegwijzer diende: je wist dat je op de goede route zat.’ Of de schelp op deze gevel daadwerkelijk die functie heeft gehad, is niet met zekerheid te zeggen. Bijzonder is hij in ieder geval. ‘Er worden heel veel foto’s van de gevel gemaakt.’

Van vader op zoon

Dat JanKees zijn vader uiteindelijk zou opvolgen in het Winkeltje, lag helemaal niet voor de hand. ‘Absoluut niet. Ik was veel meer geïnteresseerd in de landbouwschool. Toen ik van school kwam, wist ik niet goed wat ik wilde doen. Mijn vader zei op een gegeven moment: probeer dit eens te repareren. Zo ben ik er langzaam ingerold, zonder dat ik het eigenlijk in de gaten had.’

Wat begon met die eerste reparatie groeide uit tot een vak dat vader en zoon jarenlang samen uitoefenden. JanKees nam steeds meer werkzaamheden over, waardoor zijn vader tot op hoge leeftijd bij zijn geliefde winkel betrokken kon blijven. Hij overleed in 2010.

In al die jaren bleven ook veel klanten terugkomen, sommigen al tientallen jaren. Toen JanKees vertelde dat hij ging stoppen, merkte hij pas echt hoeveel de winkel voor hen betekent. ‘We kregen veel meer reacties dan ik had verwacht. Mensen vonden het echt jammer.’ De band gaat soms verder dan een aankoop of reparatie. ‘Laatst kwam een klant langs met slagroomgebakjes omdat hij jarig was geweest’, vertelt Bastienne.

Een huis om nooit te vergeten

Niet alleen de winkel bleef lang in de familie, ook het huis zelf. Vooral hun moeder wilde nergens anders heen. ‘Ze zei altijd: wat heb ik toch een fijn huis’, vertelt JanKees. Bastienne: ‘We zijn er altijd voor haar geweest, zodat ze hier kon blijven wonen.’ Dat lukte. Hun moeder overleed op 93-jarige leeftijd.

Nu ook zij is overleden, is voor JanKees en Bastienne het moment gekomen om het huis door te geven. ‘We hebben hier heel veel jaren met heel veel plezier gewoond’, zegt JanKees. ‘Het is tijd dat ook andere mensen van dit huis gaan genieten.’

Voor een liefhebber

JanKees en Bastienne hopen dat de volgende bewoners zien wat hun ouders ooit ook in de plek zagen. ‘Als je een standaardhuis zoekt, dan is dit misschien niets voor jou’, zeggen ze. ‘Dit huis heeft echt karakter. Het is voor een liefhebber.’